Showing posts with label Sherrilyn Kenyon. Show all posts
Showing posts with label Sherrilyn Kenyon. Show all posts

Saturday, February 7, 2009

Devil May Cry // Sherrilyn Kenyon

แล้วก็มาถึงเล่มที่สิบ... (จำไม่ได้) ของหนังสือชุดสุดฮิตอย่างดาร์คฮันเตอร์ เรื่อง ปีศาจก็อาจร้องไห้ได้ ชื่อหนังสือที่ฟังดูไม่ค่อยเข้าท่า แต่แม็กซ์ขอชมเชอริลีนนะที่โยงมาเข้ากับเนื้อเรื่องจนได้

เพราะปีศาจก็อาจร้องไห้ได้ ถ้าเหลียวมองในนรกแล้วพบว่าตัวเองอยู่ตามลำพัง

ความเหงาไม่เข้าใครออกใคร

ซินพระเอกเรื่องนี้ก็เป็นแนวทรมานจนสุดทนอีกคน นึงในกระบวนพระเอกของเจ๊คนแต่ง เขาเป็นเทพเจ้าแห่งซูมาเรียน แต่ด้วยชาติกำเนิดที่ต้อยต่ำ แม่เป็นเพียงคนธรรมดา พร้อมกับคำทำนายที่ว่า เขาและฝาแฝดของเขาจะเป็นผู้ทำลายเหล่าเทพเจ้าแห่งซูมาเรียน ทำให้พี่ชาย (หรือน้องวะ) โดยพ่อฆ่าตายตั้งแต่ยังเด็ก น้องชาย (หรือพี่วะ) ถูกส่งไปเป็นเทพแห่งความฝันเพื่อปกป้องไม่ให้พ่อฆ่าอีกคน เขาใช้ชีวิตเป็นเทพเจ้า แต่ก็ถูกดูถูกเหยียดยาม มีเมียก็มีชู้

น่าสงสารจัง

ซีเรียสแล้วนะ แม็กซ์ชอบเรื่องนี้นะ อ่านจบได้ภายในสามชั่วโมง ถือว่าไม่เลวเลย สำหรับคนที่เบื่อและเอียนหนังสือชุดนี้เต็มทน แต่เล่มนี้ทำให้ความอยากอ่านชุดนี้กลับมาอีกรอบ ถึงจะไม่มากเท่าเก่า แต่ก็ถือว่ากลับว่าเข้าลู่เข้ารอยอีกรอบ หลังจากบ้าบอคอแตกไปกับ Sins of the night กะ Dark side of the moon ที่ไม่เข้าท่า และไม่ได้เรื่อง

ต่อไปก็สปอยล์แหลกแล้วแหกค่าย ใครที่อยากตามอ่านลุ้นเองก็โปรดหยุดอ่านแล้วกัน เพราะแม็กซ์ไม่รู้เหมือนกันว่าวิจารณ์ยังไงโดยไม่สปอยล์

ความลับอันยิ่งใหญ่ตามที่คนแต่งโฆษณา ไม่ได้เป็นความลับสำหรับแม็กซ์เลย เพราะตั้งแต่อ่านเรื่อง Kiss of the night แล้ว แม็กซ์ก็เดาถึงชาติกำเนิดของแคทราได้ ตั้งแต่ฉากที่บรรยายว่าเธอได้ความอ่อนโยนมาจากพ่อ และอารมณ์ร้ายมาจากแม่ อ่านแค่นี้แล้วยังไม่เก็ตก็ไม่ใช่แม็กซ์แล้วล่ะนะ ดังนั้นความลับจึงไม่ใช่ความลับ ไม่ใช่เรื่องเซอร์ไพส์ที่อานแล้วต้องตกใจอะไร

ที่แคทเป็นลูกของอาร์เตมิสและแอชรอน

แต่ที่ทำให้แม็กซ์แปลกใจได้ก็คือ เป็นแคทนั่นเองที่สูบเอาความเป็นเทพเจ้าไปจากซิน แม้จะเป็นเพราะแผนการของอาร์เตมิส แต่นี่เป็นอุปสรรคขวางทางรักระหว่างกันอยู่

ในเล่มนี้ ศัตรูใหม่ถูกสร้างขึ้นมา คิดว่าเจ๊เชอรี่คงจะรู้ว่า พวกเดม่อน (Daimon) มัน ไม่ได้เรื่อง ขืนเอาเป็นตัวร้ายต่อไป เรื่องมีหวังฟุบ ก็เลยแต่งตัวร้ายเป็นปีศาจที่เทพเจ้าซูมาเรียนสร้างขึ้น แต่สุดท้ายก็กลายเป็นสิ่งทำลายพวกเขาจนหมด และเหลือแต่ซินเพียงคนเดียวที่สามารถหยุดวันล้างโลกครั้งใหม่ได้

ที่อ่านมานะ ไม่รู้ว่าจะมีเทพเจ้าไว้ทำไม เห็นแต่ละรายก็วางแผนล้างโลกกันทั้งนั้น ตั้งแต่เดสทอยเยอร์แห่งแอตแลนติสที่ถ้าได้พบกับลูกชายเมื่อใด ก็จะถูกปลดปล่อยแล้วล้างโลก ไปจนถึงปีศาจตัวปัจจุบันที่ซูมาเรียนสร้างขึ้น

ซินเป็นเพียงคนเดียวที่จะหยุดยั้งความพินาศครั้ง นี้ได้ ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้จะไม่มีใครช่วย แต่แค่นี้ตัวละครก็เต็มเรื่องเกินไปแล้วล่ะ

โดยเฉพาะพวกตัวดี ตั้งแต่เดม่อน (Daimon) ผู้ร้ายเจ้าหลักแห่งชุดดาร์ค ฮันเตอร์ ดีมอส (Deimos) เทพเจ้าที่อาร์เตมิสส่งมาฆ่าซิน เดเมี่ยน (Demien) เดม่อนที่เป็นผู้จัดการคาสิโนของซิน ดิม (Dimme) ปีศาจแห่งซูมาเรียนที่จะล้างโลก อ่านไปก็ชักจะเห็นตัว D ลอยมาไกล ๆ แล้วก็งงว่า ไอ้นี่มันใครกันวะ

และเช่นเดียวกับพระเอกหลายคนของเชอริลีน พฤติกรรมที่ถูกมองว่าเลว ชั่ว แท้จริงแล้วเป็นความเข้าใจผิด แท้จริงแล้วซินเป็นคนดีแสนดี ซึ่งนั่นโอเคนะ (เพราะคิดไว้แล้วล่ะว่า ต้องเป็นอย่างนั้น) แต่อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นตัวละครที่น่าสนใจ และมีฝีมือ (ไม่เหมือนพระเอกบางคนในเรื่อง DSOTM ที่ไม่ได้เรื่อง) และแม็กซ์เชื่อในความรักที่เกิดขึ้น

โดยรวมเรื่องนี้แม็กซ์ถือว่าเป็นการกลับมาของดา ร์ค ฮันเตอร์ค่ะ แฟนในชุดไม่ควรพลาด และคนที่เลิกเป็นแฟนไปแล้ว ก็ควรให้โอกาส ลองกลับมาอ่านดูแล้วกัน

คะแนนที่ 83

ป.ล. คงพูดถึงชุดดาร์คฮันเตอร์โดยไม่พูดถึงตัวละครที่คนถามหามากที่สุดอย่างแอชร อนไม่ได้ อย่างน้อยในเล่มนี้เขาก็ไม่ทื่อเป็นท่อนไม้เหมือนอย่างใน DSOTM มี การเล่าเรื่องในอดีตของเขามากขึ้น ในขณะเดียวกันก็เริ่มเห็นอีกด้านนึงของเรื่อง จากทางฝั่งของอาร์เตมิสบ้าง คนที่ไม่ชอบเธออาจจะไม่ชอบเล่มนี้ เพราะเธออาจไม่ถึงกับแสดงความดีงาม ใส ซื่อ บริสุทธิ์อย่างนางเอกลินน์ แต่ก็เห็นด้านที่อ่อนโยนของเธอบ้าง กิ้งก่าไม่ได้เปลี่ยนสีในวันเดียว แต่ก็พอจะทำให้คนที่ไม่ชอบเธอชักร้อนหนาว กลัวเธอจะเป็นนางเอกมาบ้าง

Friday, January 23, 2009

Acheron // Sherrilyn Kenyon

ขอออกตัวก่อนแล้วกันว่าไม่ใช่การรีวิว และทั้งหมดที่จะเขียนต่อไปนี้จะเป็นสปอลย์ทั้งหมด ถ้าจะอ่านต่อก็เป็นความเสี่ยงของคุณเองนะคะ

ตอนแรกแม็กซ์ตั้งใจว่าพูดถึงประเด็นของหนังสือเล่ม นี้หลังจากวันวางขายอย่างเป็นทางการนะคะ แต่รู้สึกว่าข่าวมันออกมาเยอะแล้วว่าใครเป็นนางเอก ก็เลยตัดสินใจว่าพูดมันเสียตอนนี้เลยแล้วกัน จะได้จบความสัมพันธ์กับเชอริลีน เคนย่อนอย่างเป็นทางการกันเสียที

อาร์เตมิสไม่ใช่นางเอก คนที่เป็นนางเอกก็เป็นคนที่หลายคนทั้งคาดและหวัง โซทอเรีย หรือที่เรียกกันว่าโทรี่

ในฐานะของคนที่ไม่ได้อ่านเรื่อง The Dream Hunter ก็เลยไม่เคยรู้จักตัวละครตัวนี้มาก่อน แต่เท่าที่ดูเธอเป็นกุลสตรีและสวยสมบูรณ์แบบเหมาะสมกับแอชรอนด้วยประการทั้ง ปวง

ยกเว้นมันทำให้แม็กซ์คลื่นไส้

อย่างที่บอกนะคะว่าไม่ใช่การรีวิว เพราะแม็กซ์ไม่เป็นกลางพอจะรีวิว คนที่อ่านบลอกมานานพอ หรือโชคร้ายได้รู้จักกับแม็กซ์ก็คงรู้ว่า แม็กซ์คาดมาตลอดว่าอาร์ตี้จะเป็นนางเอกของแอช

สิ่งที่แม็กซ์ลืมนึกไปก็คือ คนแต่งไม่มีความกล้ามากพอ ลืมไปว่าเธอสร้างตัวเองมาจากการเกาะกระแสทางอินเตอร์เน็ต และตามใจคนผู้หมู่มาก ดังนั้นก็น่าจะพอเดาได้แล้วว่าเธอคงไม่กล้าเอาตัวละครที่อาจถูกเรียกว่าคน เกลียดทั้งเมืองมาเป็นนางเอกหรอกค่ะ

เป็นความผิดของแม็กซ์เอง

อันที่จริงก็ทำใจมาแล้วนะคะ เพราะอะไรน่ะเหรอ

ตอนที่เธอเขียนเรื่อง Devil may cry เธอบอกว่า หลังจากเขียนเล่มนี้จบลง เธอเปลี่ยนความคิดถึงเรื่องคนที่จะเป็นนางเอกของแอช ณ จุดนั้นแม็กซ์รู้พอรู้แล้วล่ะว่าเธอยอมแพ้ต่อแรงกดดัน และเอาคนที่ "เพียบพร้อม" มาเป็นนางเอก

สิ่งหนึ่งที่แม็กซ์อยากจะบอกก็คือ ไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่ชอบหรือต่อต้านอาร์ตี้ ก็ขอให้อ่านเล่มนี้เพื่อเป็นการรู้ด้วยตัวของคุณเองในการประเมินหนังสือเล่ม นี้ แม็กซ์ผิดคำพูดตัวเองที่ว่าจะไม่อ่าน ถ้าอาร์ตี้ไม่ใช่นางเอก เพราะเพื่อนที่น่ารักคนนึงเตือนสติว่า เราไม่ควรวิจารณ์ในสิ่งที่เราไม่รู้ ดังนั้นแม็กซ์จึงหยิบเล่มนี้มาอ่าน และได้ข้อสรุปว่า

หนังสือเล่มนี้ไม่มีอะไรเลวร้าย ถือเป็นเล่มที่สนุกมาก ๆ เล่มนึงของเจ๊เชอรี่ด้วยซ้ำ เพียงแต่

ความรันทดของแอชในอดีตมีอะไรแตกต่างไปจากสิ่งที่ซา เร็ตประสบบ้าง สำหรับแม็กซ์มันก็แค่เมโลดราม่ามากกว่า รันทดมากกว่า แต่ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากซาเร็ตเลย

การทรยศของอาร์ตี้เลวร้าย การไม่ยอมรับเขาต่อครอบครัวของเธอแสดงให้เห็นความ "เลว" ของเธอ ทำให้คนอ่านรังเกียจเธอ ถูกแสดงไว้อย่างครบถ้วน ทำให้เห็นว่า ทำไมเธอถึงไม่เหมาะสมที่จะเป็นนางเอก คำถามก็คือ มันมีอะไรที่แตกต่างออกไปจากเล่มอื่นบ้างคะ คนที่อ่านซีรี่ย์ชุดนี้มานานพอก็จะรู้ถึง "ความไม่ดี" ของอาร์ตี้มาแล้ว ไม่มีอะไรแน่แปลกใจ หรือน่าสนใจ

ความใส ซื่อ บริสุทธิ์ เก่งกาจ กล้าหาญ (แม็กซ์คงบรรยายไม่หมด) ของโทรี่ มีอะไรแตกต่างไปจากบรรดานางเอกผู้สมบูรณ์แบบของเชอรี่ คำตอบก็คือไม่มีเลย

คำถามที่แม็กซ์มีมาตลอดซีรี่ย์เล่มนี้ยังไม่ได้รับคำ ตอบ ถ้าอาร์ตี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนที่ใช่สำหรับแอช แล้วการที่เขาขายตัวเองเป็นทาสเซ็กส์ให้เธอตลอดหมื่นปี มันทำให้เขามีค่าต่างไปจากอีตัวตรงไหน คำที่อาร์ตี้ด่าแอชในตอนก่อนหนังสือจบ มันสะท้อนความคิดที่แม็กซ์มีต่อแอชได้อย่างชัดเจน (สำหรับคนที่อยากรู้ เธอด่าเขาว่าเป็น Whore) เพราะลองคิดในทางกลับกันดูนะคะ ถ้าแอชเป็นผู้หญิง และเป็นนางเอกของเรื่อง นางเอกของเราถูกผู้ร้ายแสนชั่วบังคับให้เป็นทาสสวาทอยู่นานถึงพันปี โดนทำสารพัดจะทำ นางเอกของเราก็เป็นคนดี กินน้ำตาต่างข้าวทุกวัน จนกระทั่งวันนึงได้พระเอกขี่ม้าขาวเป็นคนดีมารับเศษเดนอันนี้ไป เชอริลีนคาดหวังจะให้นักอ่านอย่างแม็กซ์คิดยังไง

แม็กซ์เชื่อในสิทธิเท่าเทียมกันของหญิงชายค่ะ ในกรณีนี้เกิดขึ้นกับพระเอก แม็กซ์ไม่เข้าใจว่า ถ้าเขาเก่งกาจ มีพลังเหนือโลกอย่างที่บรรยายกัน ฉลาดสารพัด และท้ายที่สุดก็หนีไปจากนังปีศาจอย่างอาร์ตี้สำเร็จ ทำไมเขาไม่ทำตั้งแต่เมื่อหมื่นปีก่อน ทำไมถึงนัวเนียพัวพันกันมาตลอด เขาไม่ได้รักอาร์ตี้ ไม่ได้มีใจให้เธอแล้ว เธอทำผิดพลาดที่ไม่กล้ายอมรับเขาต่อหน้าประชาชี ทำให้เขาเจ็บปวด ทำให้เขาได้อาย เขารักโทรี่อย่างรุนแรงจนยอมตายได้ จนยอมให้โลกใบนี้พังทลายต่อหน้าได้ ทำไมเขาถึงยอมขายตัวอยู่เป็นหมื่นปี

นี่เป็นประเด็นที่แม็กซ์ยอมรับหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ เพราะสุดท้ายแล้วคนแต่งไม่สามารถแก้ประเด็นในใจของแม็กซ์ได้ เราต้องการคำตอบว่า ทำไมแอชถึงขายตัวอยู่เป็นหมื่นปีโดยไม่ยอมปริปากบ่น

บอกตามตรงค่ะ พล็อตพระเอก/นางเอกที่เคยเป็นโสเภณีมาก่อนนี่ มันไม่ถูกโรคกะแม็กซ์อย่างรุนแรงค่ะ และในเล่มนี้แอชก็ให้ความรู้สึกต่อแม็กซ์ไม่ต่างอะไรจากการเป็นโสเภณี

สำหรับคนที่ต่อต้านอาร์ตี้ หนังสือเล่มนี้คงจะเป็นมาสเตอร์พีช สำหรับคนที่ชอบอาร์ตี้ (ชอบในความหมายที่ว่า เราคิดว่าเธอมีเรื่องราวที่อยากเล่าให้คนอ่านฟัง เธอยังมีแง่มุมอื่นที่ควรจะลึกมากกว่าการเป็นคนบ้าผู้ชาย) อย่างแม็กซ์เกลียด

บทเรียนที่แม็กซ์ได้รับครั้งนี้ก็คือ งานนี้มันพิสูจน์กึ๋นของคนแต่งค่ะ และมันก็บอกได้ว่า เชอริลีน เคนย่อนเป็นคนธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่ไก่ (จึงไม่มีกึ๋น)

แต่ก็ต้องยกย่องเธอนะคะที่ทำให้แม็กซ์มีส่วนร่วมได้ มากเท่านั้น และก็ขอบคุณด้วยที่สอนบทเรียนอันนี้ให้ ต่อไปแม็กซ์จะระวังในเรื่องความคาดหวัง อย่างน้อยก็หวังกับคนที่มีค่าเพียงพอ

สุดท้ายขอบอกว่า แม็กซ์รู้นะคะว่า แฟนฝั่งรังเกียจอาร์ตี้มีทั่วเมือง แต่นี่เป็นบลอกของแม็กซ์ ดังนั้นถ้าไม่พอใจสิ่งที่แม็กซ์เขียน ก็ขออภัยด้วย แต่หวังว่าจะไม่คอมเม้นต์อะไรที่ทำให้มันเดือดขึ้นมานะคะ เพราะบอกตามตรง เหตุผลมันใช้กับแม็กซ์ไม่ได้หรอกค่ะ