The Stranger I Married // Sylvia Day

ยังงงกะตัวเองไม่หายค่ะว่า ทำไมถึงอ่านเรื่องนี้ทิ้งค้างไว้ครึ่งเล่ม ส่วนใหญ่หนังสือที่อ่านทิ้งไม่อ่านต่อนี่มักจะเป็นหนังสือที่ไม่สนุกอย่าง รุนแรง ประเภทเข็นเท่าไหรก็ไม่ขึ้น แต่พอเหลือบไปเห็นเล่มนี้วางอยู่บนชั้นหนังสือก็นึกออกทันใดว่ายังอ่านไม่จบ แล้วจากความรู้สึกที่จำได้ เล่มนี้มันก็สนุกไม่ใช่น้อยนะ

เราก็เลยงงว่าทำไมอ่านไม่จบ

แต่ไม่ว่าเหตุผลอะไร ความรู้สึกที่จำได้ว่ามันสนุก ก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ เลยนะ

The Stranger I Married ของซิลเวีย เดย์

หนังสือเล่าเรื่องของชายและหญิงสองคนที่อาจจะเหมือนกันมากเกินไป เจอราร์ด และอิสซาเบลเป็นชนชั้นขุนนางผู้มีความสุขไปกับการใช้ชีวิต เขาเป็นมาร์ควิสแห่งเกรย์สันผู้มีชู้รักมากมาย ในขณะที่อิสซาเบลเป็นลูกสาวของดยุคและแม่หม้ายผู้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ เส้นทางของทั้งสองมาบรรจบกันเพราะเจราร์ดมองเห็นว่าอิสซาเบลคือผู้หญิงที่ เหมาะสมกับเขามากที่สุด

ไม่ใช่เพราะเขารักเธอ แต่เพราะความเหมาะสม อิสซาเบลอาจจะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เข้าใจการใช้ชีวิตอย่างเสเพลของเขา (เพราะเธอเองก็ทำอย่างเดียวกัน) และหากเขาแต่งงานกับเธอ มันก็จะปิดโอกาสผู้หญิงคนอื่นที่คิดจะจับเขาเป็นสามี ในขณะที่เขาเองก็ใจกว้างพอจะให้เธอมีความสัมพันธ์กับชายอื่นที่ถูกใจเธอได้ มันเป็นการแต่งงานที่สมบูรณ์แบบ

แต่แล้วเหตุการณ์บางอย่างก็เปลี่ยนแปลงเจอราร์ดไป (ไม่ถึงกับสปอยล์หรอกนะคะ มันอยู่ในบทต้น ๆ ของเรื่องนั้่นแหละ) ทำให้เขาเดินทางออกจากอังกฤษ และเริ่มต้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่

สี่ปีผ่านไปหลังจากเจอราร์ดจากไป ในที่สุดเขาก็กลับมา แต่เขาไม่ใช่คนเดิม และเขาพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นชีวิตคู่กับอิสซาเบลอย่างแท้จริง ไม่ใช่การแต่งงานเพื่อความเหมาะสม ปัญหาก็คือ อิสซาเบลไม่ได้แต่งงานกับเจอราร์ดเพื่อชีวิตคู่ เธอเคยแต่งงานเพื่อความรักมาแล้ว และมันสร้างความเจ็บปวดอย่างใหญ่หลวงให้เธอ เธอไมต้องการความรัก และเจอราร์ดก็เปลี่ยนแปลงสัญญาที่เขาให้ไว้ก่อนแต่งงานกับเธอ มันควรจะเป็นเพียงเพื่อความเหมาะสมเท่านั้น ความรู้สึกไม่ควรเข้ามาเกี่ยวข้อง

ปัญหาเดียวที่แม็กซ์มีกับเรื่องนี้ก็คือ เราไม่ได้เห็นการเติบโตของเจอราร์ด ความแตกต่างในตัวเขาในช่วงเวลาสี่ปีเด่นชัดมาก และแม็กซ์ก็เชื่อว่าเขาเปลี่ยนแปลง แต่ในช่วงเวลาที่เขาเปลี่ยนให้ตัวเองจากคนเสเพลจนกลายเป็นพระเอกนั้น ไม่มีใครเห็น เรื่องเพียงแต่ตัดฉับก็ผ่านไปสี่ปี และเจอราร์ดกลับมา ไม่มีใครรู้เส้นทางแห่งการเติบโตและเรียนรู้ความรับผิดชอบของผู้ใหญ่จากเขา ไม่มีมุมมองของเขาในเรื่องนั้น และมันดูง่ายเกินไป

นอกจากนั้นแม็กซ์ชอบเกือบทุกองค์ประกอบในเรื่อง เซ็กส์ที่สมกับเป็นบราว่า ความสัมพันธ์ของตัวเองที่น่าเชื่อ แถมยังมีเรื่องของตัวละครรองที่น่ารักมาก ๆ ด้วย เป็นคู่ของพี่ชายของอิสซาเบลกับสาวอเมริกันที่บอกเขาว่าไม่รักเขา จนทำเอาทายาทบรรดาศักดิ์ดยุคแทบคลั่งที่สาวเจ้าไม่รักได้ยังไง

คนที่ชอบอ่านเรื่องที่ผุดผ่องเป็นยองใยสักหน่อยอาจจะรับกับเรื่องนี้ไม่ได้ หลายจุดนะคะ เพราะในเรื่อง โดยเฉพาะตอนเริ่มต้นการแต่งงาน ทั้งเจอราร์ดและอิซาเบลไม่มีความรัก และแต่งงานก็เพื่อความเหมาะสม ดังนั้นจึงมีฉากที่ทั้งสองยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นให้เห็น และอิซาเบลก็ไม่ใช่นางเอกวัยสิบเจ็ด ใสซื่อหรอกนะคะ อันที่จริงเธอแก่กว่าเจอราร์ดสี่ปีด้วยซ้ำ (และนี่ก็เป็นประเด็นที่เราช้อบชอบ)

เล่มนี้เป็นหนังสือที่แม็กซ์เรียกว่า Relationship Book เพราะแทบไม่มีพล็อตอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง เป็นเรื่องที่เจอราร์ดพยายามพิสูจน์ว่าเขาเปลี่ยนแปลง และพร้อมจะเป็นสามีที่ดี ในขณะที่อิสซาเบลต้องเอาชนะใจตัวเองในการลบล้างความขื่นขมในอดีตที่เคยถูก สามีคนแรกหักอก พล็อตมีแม่สามีตัวร้ายที่คอยบ่อนทำลายความสัมพันธ์ของทั้งสองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่ประเด็นใหญ่ ถ้าอยากอ่านเรื่องที่ตื่นเต้นตามลุ้นเล่มนี้ก็ไม่ใช่หรอกนะคะ

แต่ถ้าอยากอ่านเรื่องความสัมพันธ์ของคนสองคนที่เคยทำอะไรผิดพลาดมาหลายอย่างในอดีต แต่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง ก็น่าอ่านเล่มนี้ค่ะ

คะแนนที่ 73

Don't tempt me // Sylvia Day

นี่เป็นหนังสืออีกเล่มของซิลเวีย เดย์ที่แม็กซ์อ่านค้างไว้ แต่ที่แตกต่างจาก The Stranger I married ก็ตรงที่ เมื่อหยิบมาอ่านอีกรอบ แม็กซ์ก็เข้าใจเลยว่าทำไมถึงไ้ด้อ่านค้างไว้อย่างนั้น

Don't Tempt Me ของซิลเวีย เดย์

หนังสือเล่มนี้อยู่ในชุดที่นักเขียนเค้าเรียกของเขาเองว่า The Georgian series เพราะเป็นเรื่องที่เกิดในยุคจอร์เจี้ยน (ซึ่งเป็นยุคสมัยพระเจ้าจอร์จที่สาม หรือยุคที่ศิลปะเขาเรียกกันว่ายุคบาโรค) เล่มนี้เป็นเล่มที่สี่ในชุดนี้ค่ะ

สำหรับคนที่อ่านแค่เล่มแรกในชุด (Ask for it) แม็กซ์ก็บอกได้เลยว่าไม่จำเป็นต้องอ่านเรียงกันทุกเล่มหรอกนะคะ เพราะไม่น่ามีปัญหาในการทำความเข้าใจ เพียงแต่ในเล่มนี้เดาเอาว่า น่าจะมีสปอยล์เล่มสาม (Passion for Him) เล็กน้อย (ที่ต้องเดาเพราะยังไม่ได้อ่าน PFH ค่ะ แต่มีการเล่าเหตุการณ์ที่เกิดในเล่มนั้นนิดนึง

พระเอกในเรื่องคือไซม่อน ควินน์ซึ่งโผล่มาครั้งแรกในหนังสือชุดนี้ด้วยการเป็นผัวเก็บของนางเอกในเล่ม สอง (Passion for the game) แต่ด้วยรัศมีของพระเอกที่เปล่งออกมา ในตอนเปิดเรื่องของเล่มนี้ เขากลายเป็นสายลับมือหนึ่งของอังกฤษที่ปฏิบัติการอยู่ในฝรั่งเศส

อันที่จริงภารกิจของไซม่อนน่าจะจบลงแล้วด้วยซ้ำ เขากำลังจะเกษียณอายุจากอาชีพสายลับอันแสนอันตรายอันนี้ เพียงแต่เขาถูกแบล็คเมลล์ให้ทำงานต่อ เพราะเขาจับสายลับสาวของฝรั่งเศสซึ่งเป็นคู่ปรับสำคัญของเขานามไลเซ็ตต์ได้ และเจ้านายของเขาต้องการให้เขาทำงานครั้งสุดท้ายด้วยการแลกเปลี่ยนตัว ไลเซ็ตต์กับทหารของอังกฤษ เรื่องก็คือ หญิงที่เขาจับได้ และคิดว่าเป็นไลเซ็ตต์กลับไม่ใช่ไลเซ็ตต์ที่เขารู้จัก

เรื่องเกิดก็เพราะไซม่อนบังเอิญเจอกับไลเซ็ตต์ในงานเลี้ยง แต่สาวเจ้าก็แกล้งทำเป็นไก๋ไม่รู้จักเขา และด้วยอะไรบางอย่าง ไซม่อนซึ่งไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับไลเซ็ตต์มาก่อน กลับหลงเสน่ห์ "ไลเซ็ตต์" คนนี้อย่างช่วยไม่ได้

นั่นก็เพราะเธอไม่ใช่ไลเซ็ตต์ หญิงสาวที่ไซม่อนพบในงานเลี้ยงในกรุงปารีสคือไลเน็ตต์ และเธอห่างไกลจากโลกสายลับที่ไซม่อนคุ้นเคย เธอไม่ใช่คนที่เขาคิดว่าเป็น สิ่งเดียวที่เชื่อมทั้งคู่เอาไว้ก็คือไลเซ็ตต์

นั่นเพราะสายลับสาวมือหนึ่งของฝรั่งเศสผู้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับไลเน็ตต์ ราวกับเป็นคนเดียวกันนั้น อาจจะเป็นน้องสาวฝาแฝดที่ตายไปแล้วไลเน็ตต์ก็ได้ (แม็กซ์ว่ามันคงไม่สปอยล์หรอกนะ หากจะบอกว่าไลเซ็ตต์ก็คือแฝดของไลเน็ตต์นั่นแหละ ถ้าใครอ่านแล้วไม่ได้ข้อสรุปนี้ ก็ขอบอกให้กลับไปพิจารณาตัวเองได้แล้ว)

เรื่องมันยุ่งมากไปกว่าแค่การแลกเปลี่ยนตัวสายลับระหว่างอังกฤษและ ฝรั่งเศส ตรงที่อดีตของสองสาวฝาแฝดเต็มไปด้วยการทรยศหักหลัง แม่ของเธอซึ่งเป็นสาวสังคมที่ทำตัวเสื่อมเสียด้วยการเป็นเมียเก็บของขุนนาง หนุ่มผู้มีภรรยาแล้ว ก่อนจะทิ้งเขากลับไปหาคู่หมั้นเก่าของตัวเอง เป็นหนึ่งในเป้าหมายของชายผู้ชั่วร้าย ซึ่งพยายามทุกอย่างเพื่อทำลายชีวิตครอบครัวนี้

ปัญหาแรกที่แม็กซ์มีในการอ่านเรื่องนี้ก็คือชื่อไลเซ็ตต์ และไลเน็ตต์ มันงงมากในการอ่าน และแยกแยะตัวละคร แล้วพล็อตมันก็ง่ายไปหน่อยไหมในเรื่องฝาแฝดหน้าเหมือนกัน แล้วสลับตัวกันเนี่ย แม็กซ์คาดหวังมากกว่านี้กับงานของซิลเวีย เดย์น่ะ

แม็กซ์ไม่ชอบแม่ของนางเอกสองคนนั่นด้วยค่ะ เรารู้สึกว่าเจ้าหล่อนใช้คำว่ารักเป็นเหตุผลทุกอย่างในการกระทำที่เห็นแก่ ตัวของตัวเอง ดังนั้นจึงออกแนวสมน้ำหน้านิด ๆ กับชะตากรรมที่เจ้าหล่อนต้องยอมรับ (แต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก)

ส่วนตัวไซม่อน ควินน์ ซึ่งเป็นขวัญใจของใครหลายคนที่อ่านหนังสือชุดนี้ (ที่ไม่ใช่แม็กซ์นะคะ เพราะแม็กซ์อ่านแค่เรื่อง Ask for it ซึ่งในเล่มนั้นเขายังไม่ออ) เราถือว่าสอบผ่านทั้งในเรื่องความฉลาดที่เหมาะจะเป็นสายลับดี แล้วก็ในเรื่องการรู้หัวใจตัวเองว่ารักใครกันแน่

แต่แม็กซ์ไม่ค่อยถูกใจกับไลเน็ตต์น่ะค่ะ เธอไม่ได้ทำผิดอะไรหรอกนะคะ ความฉลาดก็โอเค เพียงแต่รู้สึกว่าดูมีความเป็นนางเอ๊กนางเอกมากไปหน่อย นั่นก็คือเธอไม่เหมือนนางเอกของซิลเวีย เดย์คนอื่น ๆ ซึ่งมันเป็นตัวละครที่มีข้อบกพร่อง มีบาดแผลในอดีต ทำให้พวกเธอมีความน่าสนใจ ส่วนไลเน็ตต์เป็นสาวน้อยบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไร้เดียงสา ซื่อต่อโลก (พูดมาเถอะ คุณสมบัติของนางเอกลินน์ คุณเธอมีครบ) ก็เลยทำให้แม็กซ์รู้สึกว่าเธอแบนราบ น่าเบื่อ และดูแล้วไม่น่าจะเอาคนอย่างไซม่อน ควินน์อยู่

เพื่อนของแม็กซ์ซึ่งชอบเล่มนี้มองในอีกมุมนึงนะคะ เค้าบอกว่า ความแตกต่างระหว่างไซม่อนและไลเน็ตต์เป็นองค์ประกอบที่ลงตัวดีแล้ว เพราะไซม่อนมีอดีตที่ไม่โสภานัก (เคยกระทั่งขายตัว) ดังนั้นการที่คนแต่งให้เขาลงเอยกับผู้หญิงที่เพรียบพร้อมและไร้เดียงสาวอ ย่างไลเน็ตต์จึงเป็นเสมือนการให้รางวัลตอบแทนเขาด้วย

ซึ่งก็เป็นคำอธิบายที่ดีนะคะ แต่ก็ไม่ได้ทำให้แม็กซ์ชอบไลเน็ตต์มากขึ้นหรอกค่ะ

เรื่องที่น่าสนใจกว่ากลับเป็นพล็อตรองเรื่องราวของไลเซ็ตต์และหนุ่มอเมริกัน ซึ่งเป็นเป้าหมายของไลเซ็ตต์ให้หลอกล้วงความลับ แม็กซ์ชอบคู่นี้ค่ะ ดูว่าสองคนเหมาะสมกันมาก และอยากให้มีเรื่องของเขาแยกออกมาเป็นอีกเล่มนึงเลยด้วยซ้ำ

เล่มนี้ไม่ใช่ว่าเลวร้ายอะไรนะคะ เพียงแต่มันเทียบกับงานเล่มอื่นของซิลเวียที่แม็กซ์เคยอ่านไม่ได้เท่านั้นเอง

คะแนนที่ 60